Αναζήτηση

Κλωστές

Η θάλασσα είναι πολύ μπλε
Κι εγώ ξεθωριάζω
Κρέμομαι από κλωστές
που έπλεξε κάποτε η μαμά μου
και ακούω κάποιο νανούρισμα
από παλιά
Κάθε φορά που η θάλασσα είναι πολύ μπλε
Κρέμομαι από τις κλωστές
και μένω
σαν βρέφος
στην αγκαλιά της μάνας
που πλέκει πάντα τη ζωή μου
ακόμα κι αν μου μαθε
πώς να ακροβατώ σε μια κλωστή μονάχα

Σε διψάω

se-dipsao

Από το γαλάζιο πέλαγος
ως τον κόκκινο ουρανό
κι όσο ο χρόνος σε κρατάει κοντά
κυλάω πάνω σου
και γεύομαι τις σταγόνες
της αγάπης σου
-μη σταματάς να δίνεις-
Γέρνω στο πλάι σου
κι εκλιπαρώ το χρόνο να παγώσει
μα τα σύννεφα καθώς καίγονται
σιγοτραγουδούν πως
ο χρόνος τελειώνει
Σου δίνω τον αναπτήρα
το τσιγάρο έσβησε
η μέρα γλίστρησε στο μαύρο
κι εγώ τώρα προσπαθώ
να βαδίσω σε έναν κενό
απ τα δικά σου βήματα δρόμο

Τελικά,
όσο και να βυθιστείς στο απέραντο του έρωτα
συνεχίζεις να βαδίζεις
στις λεπτές γραμμές του απραγματοποίητου πόθου
να ζεις αιώνια πλάι στον άλλον
και δε τον χορταίνεις ποτέ

Ρυθμίζω τώρα τους παλμούς της καρδίας μου
στην απουσία σου
και σε θέλω ξανά

Από τον κόκκινο ουρανό
ως το απέραντο γαλάζιο του πελάγους
Σε διψάω

“The earth laughs in flowers.”
– Ralph Waldo Emerson

myfragilewords

Τελεία.

Αυτή η καταραμένη τελεία να έμπαινε εκεί που πρέπει

χωρίς να έχει την τάση να γίνεται άνω.

Οι γραμμές των χειλιών

Αγγίζω τις γραμμές των χειλιών σου,
νιώθω τους παλμούς σου
και γεύομαι την κάθε ζωή
που έζησες ή ονειρεύτηκες

Θέλω να αφήσω όλες τις λέξεις του κόσμου
πάνω σου· τα ποτέ, τα για πάντα
και τα όσα έσπασαν
επειδή εκείνο το αστέρι
δεν τήρησε την ευχή που κάποτε σου έταξε

Να μη σ’ αγγίξει πια καμία θλίψη
και να μπορώ να ακουμπάω
τις γραμμές των χειλιών σου
με βεβαιότητα
με μια γλυκιά προσμονή του μαζί

Με τις δικές μου γραμμές
που σχεδιάστηκαν για σένα.

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑