Θέλω

Να μπορώ να ακουμπάω
τα δάχτυλά σου

Να σβήσω τα θα

Να ξυπνάω και να χαζέυω το πρόσωπό σου

Να μπαίνει ο ήλιος δειλά το πρωί
και να μας αγγίζει

Να σβήσω τα θα

Να διαβάζουμε παρέα

Να σου τραγουδάω τους αγαπημένους μου στίχους

Τα βράδια πριν κοιμηθούμε

Να σβήσω τα θα

Να κάνουμε τις πιο όμορφες βόλτες

Να σ’ αγαπώ
χωρίς την απόσταση του «α» από την απόστροφο

Σιχαίνομαι τις αποστάσεις.

Να σβήσω τα θα.

Advertisements

Εκείνο με τις εικόνες – Σταύρος Σταύρου

 

Καβάλα, Απρίλιος 2018

Η θάλασσα προσπαθεί ν’ αποκαλύψει
ένα μεγάλο μυστικό
ή το λιγότερο
να συναρμολογήσει ξανά
τους παιδικούς εαυτούς μας,
αυτά που χάσαμε κάποτε για ένα παγωτό
ή ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο,
τα φωταγωγημένα δρομάκια
όλο και πιο σκοτεινά
–ανεξήγητο βέβαια αν σκεφτείς
πως τα παιδιά πάντα χαμογελούσαν–
πράγματα εδώ κι εκεί
φλόγες να τρεμοπαίζουν σ’ ένα όνειρο,
ζήσαμε δε ζήσαμε
ποιος θ’ απαντήσει το φρικτό ερώτημα,
να εξηγήσει
Ουρανέ,

άνοιξε πάλι το παιδικό βιβλίο με τις εικόνες
και θύμισέ μας 
πώς είναι να κάνει κανείς όνειρα…

Η Τρίτη – Βαγγέλης Αλεξόπουλος

Κάποτε θα αγαπηθούμε
στις πολύχρωμες λεωφόρους
φωνάζοντας αρχαίους στίχους,
κάποιο απόγευμα Τρίτης
θα συναντηθούμε σε παραστάσεις
που ανεβαίνουν κάθε Δευτέρα και Τρίτη
λόγω έλλειψης κεφαλαίων,
λόγω αλλεργίας προς το πλήθος
του σαββατοκύριακου

Θα βρεθούμε και πάλι
κάποιο δροσερό ανοιξιάτικο βράδυ
βυθιζόμενοι στην αντανάκλαση
κάποιας κόκκινης πανσελήνου
σε άπατα νερά
και θα συναρμολογήσουμε τότε −
τα σπασμένα ποιήματα

«Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη Σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη»
(εκδ. Οδός Πανός, 2018)

Να μ’ αγαπάς

 

 

 

 

 

 

 

Να μ’ αγαπάς όταν χάνομαι
Να μένεις στο σκοτάδι
Που φτιάχνω κλαίγοντας
για μιαν ανάσα φως

Υπάρχω κάπου,αν κοιτάξεις καλά.
Σε μια πόλη που όλο ξεχνά
για μια στιγμή ζωής

Υπάρχουν
Ποιήματα που χάθηκαν
Επειδή δεν τα αγάπησε κανείς
Κι άλλα που έμειναν άγραφα
Επειδή δεν αγάπησε κανείς

Κι εγώ που έμαθα να αγαπώ Εσένα
Πώς να χαθώ;