Γράφω

Τα γέλια που έπλεκες στο σώμα μου
μένουν αστείρευτα
γιατί μου τα δωσες εσύ
Και θα περίμενα μια αιωνιότητα
μόνο για να σε βλέπω να διαβάζεις λίγο πριν
σβήσεις το φως,
να σε ξυπνάν οι ηλιαχτίδες
που ακουμπάν το πρόσωπό σου κάθε πρωί.
Για να σε κοιτώ να προχωράς
και να θαυμάζεις γύρω σου
τον κόσμο τη νύχτα και τ’ αστέρια.

Κι εγώ σε μια γωνιά
να σε σκηνοθετώ
για όσο αντέχω

Γράφω

Αναπροσδιορισμός

Tον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολλά και δεν μπορώ να γράψω τίποτα.
Προσπαθώ να αποφασίσω ποια εκδοχή του εαυτού μου αγαπάω και αν τελικά αυτή υπάρχει. Το να γίνεσαι καλύτερος σαν άνθρωπος σε μένα περιορίζεται σε μια γκρίνια ανικανότητας να καταφέρω το επόμενο βήμα. Όλα μισά με χτυπήματα και αίματα. Κάθε πρωί συνειδητοποιώ πως άλλη μια μέρα έφυγε και αυτό με γεμίζει θυμό και θλίψη για τον χαμένο χρόνο. Βρίσκω παρηγοριά σε ένα βιβλίο μα και αυτό μου φωνάζει γιατί δεν κατάφερα να το ολοκληρώσω εχτές. Μακάρι να έβρισκα εμένα μέσα σε μένα. Αυτό που θέλω να είμαι σε αυτό που είμαι. Τα μάτια μου έχουν χάσει το πράσινο φωτεινό χρώμα κι εγώ έχω χάσει τις λέξεις που αρνούνται να σχηματιστούν μπροστά μου. Μόλις πριν πέντε λεπτά έγραψα εννέα βήματα για το πώς να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να φτάσεις στο στόχο σου και δέχτηκα συγχαρητήρια. Ειρωνεία.
Αύριο θα βγω να φωτογραφίσω νάρκισσους. Τους αγαπάει η Μαίρη και ένα κομμάτι μου βρίσκεται εκεί.
Επίσης αύριο έχω διάβασμα.

Ελπίζω να κάνω κάτι από τα δύο.

Γράφω · Uncategorized

Απ ουσία

Να μετράς την απουσία
με τις βαριές ανάσες
και τα νεκρά βήματα.
Τίποτα δεν είναι το ίδιο
χωρίς τη φωνή σου.
Ο αέρας ρημάζει τα πάντα
και αφήνει τα θέλω μετέωρα.
Οι σκιές παίρνουν μορφή
και δένουν με λευκές κλωστές
όσα ονειρεύομαι τα βράδια·
για να μην αφήσουν το σκοτάδι
να σκεπάσει τη θύμησή σου.
Τα χέρια μου είναι φτιαγμένα
για να αγκαλιάζουν το σώμα σου
όταν δεν κλείνουν τα παράθυρα
και να ξεριζώνουν τα δέντρα
για να σε ζεσταίνουν.
Ακόμα, ωστόσο, δεν έχω καταλάβει.
Γιατί πρέπει να λείπεις;
Πώς μπορεί να συνεχίζει να ανθίζει η γη μακριά σου;

Όσο κοιτάς τον ήλιο,
θα υπάρχω στο πλάι σου.